Mijn eerste miskraam heb ik gekregen in 1996, na 4 gezonde zwangerschappen, bevallingen, en gezonde kinderen, Stephanie april 1987, Martijn december 1989, Jason april 1993 en Brandon maart 1996, werd ik in juli 1996 niet gepland zwanger, maar desondanks waren we heel erg blij met deze zwangerschap, met 8 weken ging ik iets van bruinige afscheiding krijgen en kreeg ik dus de schrik van mijn leven, ik heb toen de verloskundige gebeld en kreeg een verwijzing voor een echo.
In het ziekenhuis op de echo bleek alles er gewoon goed uit te zien, het kindje was gewoon van groei voor de zwangerschapsduur en het hartje klopte, nou je begrijpt hoe blij wij waren.
Maar het vloeien bleef en dus toch ook de onzekerheid, soms was het meer soms minder het vloeien, na een week heb ik weer een echo gekregen en ook die was goed, het kindje was gewoon gegroeid en tja ik moest er maar gewoon vanuit gaan dat het goed zat, alhoewel ze wel een bloedophoping zagen en dat was waarschijnlijk wat bloedde.
Zo heb ik een aantal keren een echo gekregen in de volgende weken, en elke keer was het kindje gewoon goed mee gegroeid.
Maar ik ging ook meer vloeien.
Met 13 weken,het was 18 november 1996, waren we op visite en ik voelde iets knappen binnen in mij, de vliezen, ik ging daar naar de wc en er kwam heel helder rood bloed uit en we zijn naar huis gegaan, daar ben ik op de wc gaan zitten en mijn man ging de hond uitlaten en op dat moment voelde ik ons kindje uit mij komen, hij hing aan zijn navelstrengetje aan mij, ik riep mijn man die thuis kwam en hij rende naar boven en pakte het aan, het was een heel gaaf miniatuur kindje met alles erop en eraan, we konden ook zien dat het een jongetje was, ons verdriet was zo groot, je ziet zo n klein mensje dat van je afgenomen is helemaal compleet maar veel en veel te klein ik kon alleen maar huilen, huilen en huilen op een gegeven moment we hebben de verloskundige gebeld en Patricia (verloskundige) kwam direct, al was het midden in de nacht,zij bevestigde dat het een jongetje was en we hebben hem met zijn drietjes bekeken en hebben hem in een potje water gedaan.
Ik heb heel veel steun aan Patricia gehad toen.
Ik was zo intens verdrietig en begreep niet waarom mij dat nou moest overkomen.
Ik was helemaal leeg en op.
De volgende ochtend heeft ze het kindje opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht voor onderzoek, ik bleef wel erg vloeien, en de huisarts heeft mij ook nog gebeld en zei dat ik dat vloeien goed in de gaten moest houden, in de loop van de ochtend verloor ik nog een hele prop weefsel wat de placenta bleek te zijn, en daarna was het vloeien ook niet meer zo overmatig.
Het placenta weefsel is ook later naar het ziekenhuis gebracht voor onderzoek.
De uitslag kwam een aantal weken later er kwam niets uit alleen dat het een jongetje was.
Dus als ik dat wilde mocht ik gewoon weer zwanger worden.

In januari van 1997 was ik tot onze vreugde weer zwanger, maar ook toen begon ik met 8 weken te vloeien, en de schrik sloeg weer toe, tijdens deze zwangerschap ben ik naar de gyneacoloog gestuurd om het in de gaten te houden en ook met echo s ben ik toen in de gaten gehouden, ook nu zat er een bloedophoping, een soort van blauwe plek in de baarmoeder, dat zich zou kunnen ontlasten.
Ook deze keer groeide het kindje mee met de zwangerschapsduur ondanks het vloeien, dus ik was echt heel onzeker en kon zeker niet genieten want eigenlijk zag ik de bui al hangen alhoewel de artsen en verloskundigen anders zeiden, het kan nu best wel goed gaan, maar een keer zo n ervaring met vloeien en echt, dat geloof je niet meer.
En op 29 april 1997 sloeg het noodlot weer toe, s ochtends braken weer mijn vliezen met 14,5 weken, ik voelde het heel diep in mijn buik.
Ik kon mij niet meer houden en barstte in huilen uit en kon niet meer ophouden, uiteindelijk werd ik weer wat rustiger, maar deze keer gebeurde er niet direct iets, Patricia kwam en hoorde nog wel hartactiviteit met de doptone maar stuurde mij weer door naar het ziekenhuis en daar werd een echo gemaakt, je kon duidelijk zien dat de vliezen gebroken waren en het kindje lag onderin mijn baarmoeder, er was op dat moment nog wel een hartactiviteit, wellis waar heel langzaam, maar het was er nog wel, ik werd naar huis gestuurd met de mededeling dat ik af moest wachten.
Ik ben naar huis gegaan en rond de middag kwam Patricia en hoorde toen geen hartactiviteit meer en heeft mij naar het ziekenhuis gestuurd, daar maakten ze nog een echo en ons kindje was overleden. Ik mocht blijven en zou de volgende dag 30 april 1997, als het niet vanzelf was gekomen,zou er gel in gebracht worden, dat gebeurde dus ook dat hebben ze 2 keer gedaan, maar er gebeurde verder niets, s avonds hebben ze me uiteindelijk aan het infuus gelegd, in de hoop dat, dat zou helpen, maar wel met de zekerheid dat ik geen pijn zou krijgen, de eerste uren gebeurde er niets, mijn man ging naar huis maar om een uur of half 11 ik wilde gaan slapen en moest mijn trui uit trekken en op dat moment voelde ik ons kindje uit mij glijden, de tranen stroomden over mijn gezicht het was wéér over, afgelopen waarom nou toch? Het was weer een jongetje, en ik heb er een hele tijd mee in mijn handen gezeten en de verpleegkundige heeft er ook 2 foto s van gemaakt van onze kleine jongen, mijn man werd gebeld en die kwam erg snel naar het ziekenhuis ik werd daarna wel gelijk gecurreteerd en er werden nog 3 grote stukken weefsel weggehaald, ik werd zo verdrietig wakker uit mijn narcose zei ook de raarste dingen, maar dat schijnt normaal te zijn.
Het kindje zou weer voor onderzoek opgestuurd worden en ik mocht de volgende dag weer naar huis. Verdrietig en leeg. Er werd mij eerst verteld dat het misschien toch een erfelijke afwijking zou zijn maar dat geloofde ik niet, niet na 4 gezonde zwangerschappen en dat bleek ook, er kwam niets uit de onderzoeken.
Bij de nacontrole werd er bloedonderzoek gedaan en alles was goed.
Maar het verdriet was zo scherp en intens.

We hebben toen 7 maanden gewacht met zwanger worden want psygisch had het een behoorlijke knauw gegeven, na 8 maanden was ik dus weer zwanger en bleef onder controle van de gyneacoloog, maar ik ging niet vloeien met 8 weken en kreeg steeds echo s die waren goed alleen weer een bloedophoping , er werd mij verteld dat ik niet moest schrikken als ik wat ging vloeien, ja, ja makkelijk gezegd, en de gyneacoloog zei wel dat het op een goede plek zat niet onder de placenta, en het wonder gebeurde ik ging niet vloeien en met 12 weken mocht ik naar de verloskundige, deze zwangerschap, ging helemaal goed en in september 1998 kreeg ik een kerngezonde zoon Donovan, daarna kreeg ik nog 3 gezonde kinderen, Jonathan oktober 1999, en na deze jongens heb ik ook nog tot onze grote vreugde 2 meisjes gekregen, Chimène januari 2001 en in mei 2002 Shenaya, na 5 jongens waren dat hele mooie kadootjes.
Maar in november 2002 werd ik weer zwanger wederom deze keer niet gepland maar we waren zo gelukkig.
En met een week of 7 sloeg het noodlot weer toe ik begon te vloeien, ik kreeg de schrik van mijn leven wederom, maar ook op deze echo bleek dat het kindje ook groeide en er hartactiviteit te zien was, maar het vloeien bleef en zeker de onzekerheid, na 4 weken onzekerheid en in angst geleefd te hebben voelde ik met 11 weken, 1januari 2003, weer mijn vliezen breken en deze keer kwam het kindje er wel gelijk uit, ons verdriet was weer zo groot, onbeschrijfelijk, ik wist niet meer wat ik moest en wist met mezelf geen raad.
Dit keer hebben we het niet voor onderzoek op laten sturen en hebben we het begraven bij ons in de tuin, Ook onze oudste kinderen beleefden dit zo intens, dat kun je je niet voorstellen ook zij hadden zo n verdriet.

In maart van dat jaar bleek ik weer zwanger, maar ook dit zag erop de echo goed uit, maar ook nu ging ik weer vloeien, en op 4 mei 2003 met 8 weken ben ik ook dit kindje verloren, we herkenden er deze keer niets van, het was nog zo klein, we hebben niets terug kunnen vinden behalve dan placenta weefsel ook dat hebben we begraven op dezelfde plaats als ons kindje in januari.
Ik wist niet waar ik het moest zoeken van verdriet waarom wordt er nou weer een kindje van mij afgenomen, ik begreep het niet.

En in begin augustus van dat jaar was ik tot mijn vreugde weer zwanger ik zei tegen mij zelf dit moet goed gaan dit kan niet weer mis gaan, dus wij waren vol goede moet, ik had wel een beetje bruinige afscheiding maar ja dat had ik wel meer gehad ook bij andere zwangerschappen dus, toch maar om een echo gevraagd en die kreeg ik met 7 weken, maar op de echo zagen we het al het was niet goed er was een leeg vruchtzakje te zien het was een zogeheten windei, dus er heeft zich nooit een vruchtje ontwikkeld , nou mijn wereld stortte in wat was er met mij aan de hand waarom kon ik niet meer gewoon nog 1 keer zwanger zijn en kon het gewoon goed gaan, het verdriet was overweldigend, ik werd terug gestuurd naar de verloskundige en die maakte een afspraak bij de gyneacoloog, daar kon ik de volgende dag terecht 12 september en kon ook diezelfde dag nog gecurreteerd worden, ik kon het niet aan om te wachten tot het uit zichzelf kwam.
Ons verdriet had ons wel gezegd dat we niet meer zwanger wilden worden, ik kon dat niet meer aan emotioneel.

Maar om welke reden dan ook werd ik toch nogmaals zwanger in oktober, ik was heel negatief en heel bang, en ook nu vloeide ik enigszins dus dat maakte het eigenlijk niet beter, ik kreeg weer een echo ditmaal in het ziekenhuis want ik was nu onder controle van de gyneacoloog, en mijn bange vermoeden werd weer bevestigd ik was weer zwanger van een windei, dit keer wilde de gyneacoloog dat ik 2 weken wachtte met de curretage in de hoop dat het vanzelf kwam en dat gebeurde ook, alleen bleef ik maar vloeien er werd weer een echo gemaakt en er bleek nog een heel stuk weefsel te zitten, dat er niet vanzelf uit kwam, dus moest ik wederom gecurreteerd worden, ik moest gelijk blijven maar helaas had ik een tompoes gegeten en mocht ik toch weer naar huis en kon pas aan het eind van de middag terug komen en werd toen gecurreteerd, heel veel verdriet en tranen.

En nu was de maat vol ik wil dit niet nog eens laten gebeuren ik en Wim mijn gezin konden dit niet nogmaals aan, ik was inmiddels bijna 40 jaar en moest de knoop door hakken, ik wilde niet nogmaals verdriet en tegenslag en daarom hebben wij besloten dat we niet weer gaan proberen om zwanger te worden.
Dat doet me wel veel pijn want ja je wilt een zo mooie periode in je leven zwangerschappen en de geboortes van je kinderen niet zo afsluiten met alleen maar miskramen, maar je moet ergens jezelf een halt toeroepen in mijn geval, ik heb 8 gezonde kinderen en daar geef ik me helemaal voor.

Ik vind wel dat je naaste omgeving vaak heel naar kan reageren, van waar begin je aan je hebt toch gezonde kinderen dus stop er gewoon mee dat was al na de eerste miskramen in 1996-1997 en de afgelopen miskramen nog veel meer.
En het is natuurlijk ook wel zo dat wij ons heel gelukkig mogen prijzen met onze 8 gezonde kinderen, en dat doen we ook met volle overgave, maar dat doet niets af van de pijn van mijn 6 sterretjes, die toch ook zo gewenst waren.

Heel veel liefs Colette