November 1997 besloten mijn toenmalige partner en ik dat we eigenlijk toch wel heel graag gezinsuitbreiding wilden, en dan begint het, je gaat je er automatisch toch wel aardig mee bezig houden.
Nou was dat in mijn geval heel snel werkelijkheid, want in januari ontdekte ik al dat ik zwanger was.
Blijdschap alom, want het is werkelijk waar er groeit een kindje in je buik.
Je gaat al zitten fantaseren wat het zal zijn, een jongetje of misschien een meisje, zou het op je partner lijken of op jezelf, misschien zelfs wel op een van de grootouders.
Bij ons ging het eigenlijk allemaal best snel, want we waren zo blij dat we het heel moeilijk voor ons konden houden en binnen korte tijd wist iedereen dat ik zwanger was.
Toen ik acht weken zwanger was gingen we op een zaterdag omdat we toch niets te doen hadden vast naar babykamertjes kijken, alleen kijken want het was nog wel erg vroeg om al daadwerkelijk wat te kopen.
Maar misschien herken je dat, als je daar dan loopt en al die leuke dingen ziet is het moeilijk om niet gelijk vast te laten leggen wat je wilt hebben, dus zo gezegd zo gedaan, we bestelden de babykamer alvast want we waren er nu toch. Een mooie antiek grenen babykamer met geel en licht blauw.

Ik deed in die tijd ook mee aan moeders voor moeders, want ik vind dat je een ander het geluk op een zwangerschap ook moet gunnen.
Ook hield ik een dagboek bij, het negen maanden dagboek, deze had ik gekregen van mijn tante, hartstikke leuk om dat bij te houden en later nog eens terug te lezen wat er in die weken gebeurt was en hoe jeje voelde.

Dinsdag negen maart, ik had die ochtend gewerkt en was daarna gaan douchen, maar toen ik mezelf aan het afdrogen was ontdekte ik ineens dat er bloed aan de handdoek zat.
Op dat moment had ik echt paniek, ik heb geprobeerd mijn ouders te bellen maar daar werd niet opgenomen, toen mijn tante, want die heeft ook een keer een miskraam gehad, maar ondanks dat ze me bij kon staan over de telefoon kon ze verder ook niets voor me doen omdat ze veel te ver weg woont.
Toen mijn ouders nog een keer gebeld, gelukkig mijn vader was thuis en is met mij naar de huisarts gereden.
Daar aangekomen heeft ze me inwendig onderzocht en het geen ze te vertellen had was: “ja ik kan wel een echo laten maken, maar misschien leeft het dan nog en is het de dag erop dood, daar kun je toch niets van zeggen dus wacht maar even af”.

Heel leuk vertelt natuurlijk maar daar word je niet echt door gerust gesteld, dus heb ik de volgende dag de verloskundige gebeld en die heeft ervoor gezorgd dat ik diezelfde dag nog een echo kreeg.
In het ziekenhuis werd onze vrees bevestigd, ons kindje leefde niet meer en zoals het er uitzag was dat al drie weken het geval, maar voor de zekerheid wilden ze een paar dagen later nog een echo laten doen door een collega.

Vrijdag 13 maart zijn we teruggegaan naar het ziekenhuis en bevestigde ook deze gynaecoloog dat er geen leven meer in mijn buik zat.
Er werd een afspraak gemaakt om maandag 16 maart terug te komen voor een curettage omdat de kans klein was dat de miskraam spontaan zou doorzetten.
We moesten in de wachtkamer plaats nemen omdat ik door een assistent een paar onderzoeken moest laten doen voor de operatie.
Vreselijk is dat om plaats te nemen in een wachtkamer vol zwangere vrouwen terwijl jij net te horen hebt gekregen dat jou droom geen werkelijkheid gaat worden.

Die avond begon de buikpijn, hele erge krampen onder in mijn buik, die af en toe weg gingen en een tijdje later weer terugkwamen.
Zo ging dat de hele zaterdag door tot ik het niet meer volhield en na een telefoontje naar het ziekenhuis mocht ik meteen komen.
De planning was om me direct te curetteren, maar omdat het op dat moment heel erg druk was en ik niet nuchter was heb ik wat pijnstillers gekregen en moest ik een nachtje blijven, om de volgende dag zondag 15 maart direct geholpen te worden.

Zondag middag was ik thuis en dan komt het gevoel of je helemaal leeg bent, als ik er op terug kijk was ik op dat moment echt mezelf niet wat ik later ook van familie hoorde.
Ik had op dat moment geen verdriet, kon het gewoon niet bevatten en voelde me ontzettend leeg.
Daarna kwam het verdriet, het verdriet dat je een kindje verloren bent, want dat was het voor mij of dat het nu de vorm van een kindje had of niet voor mij was het een kindje.

Door het onbegrip van de buitenwereld heb ik weer heel snel het gewone leventje opgepakt en ben op een gegeven moment gewoon door gegaan alsof er niets gebeurt was.
Heel erg fout natuurlijk want daardoor heeft het voor mij heel lang geduurd voordat ik het daadwerkelijk verwerkt had.
En dat is ook de reden voor het opzetten van deze website, ik wil aan anderen de mogelijkheid bieden er over te praten als ze geen mensen hebben in hun omgeving die het begrijpen, want het is gewoon niet goed om er zo lang mee door te blijven lopen zonder het goed te verwerken, mijn ervaring is dat het verdriet er toch een keer uit moet.

Nou heb ik het geluk gehad dat ik in juni van datzelfde jaar alweer zwanger was, een geluk dat niet iedereen heeft helaas.
En ondanks de angst ging die zwangerschap wel goed en ben ik moeder van een zoontje die intussen alweer drie word.
Het vreemde is wel dat ik tijdens mijn tweede zwangerschap niets heb gedaan wat ik tijdens mijn eerste zwangerschap wel deed.
Zoals het meedoen aan moeders voor moeders, het bijhouden van een dagboek en het uitzoeken van een babykamer hebben we ook niet al te snel gedaan want als je alles af moet bellen is geen pretje.
Het is misschien bijgeloof maar ik had er allemaal geen behoefte aan om dat allemaal weer te doen, één keer een dagboekje op een verdrietige manier afsluiten was voor mij genoeg

Mijn tweede miskraam verliep heel anders.

In mei 2003, we waren een paar maanden bezig om zwanger te raken, het ging deze keer niet zo snel als de eerste keer dat ik zwanger raakte.
Op een gegeven moment was ik over tijd en deed een test, en ja hoor, ik was zwanger, maar drie dagen later begon ik al weer te vloeien.
Ik was toen dus maar vijf weken zwanger, en ondanks dat het niet uit maakt hoe lang je zwanger bent, voor mij was het heel erg dubbel op dat moment.
Via de site heb ik zoveel lotgenoten ontmoet die veel langer zwanger waren en/of meer dan twee miskramen hebben meegemaakt, dat ik haast het idee had dat ik hier niet al te verdrietig om mocht zijn.
Nu is dat natuurlijk niet zo, maar het voelde wel heel erg dubbel, ik wist ten slotte nog maar drie dagen dat ik zwanger was en ondanks dat dit kindje heel erg gewenst was en ik het vreselijk vond dat ik het moest missen, is mijn verdriet minder zwaar gevallen dan de eerste keer.
Maar dat komt gewoonweg omdat ik minder lang bezig geweest ben met het idee dat er weer een kindje in mijn buik groeide, en ik diep in mijn hart al wist dat dit toch niet helemaal goed zat, want op de één of andere manier voelde het heel anders.

In oktober van dat jaar was ik weer zwanger, en toen ging het gelukkig weer goed en hebben we op 4 juli 2004 een gezonde dochter ter wereld mogen brengen, met de naam Kenysha, (dat betekent “Leven”).

Heel veel liefs van Helga