Mijn naam is Wim Ton en ik ben de man van Colette Ton-van der Luit.
Colette heeft haar ervaringen van haar miskramen op papier gezet.

Ik de man van Colette wilde de ervaring van een man ook op papier zetten en zal dat bij deze doen.

Mijn ervaring als man tijdens een miskraam.
Onze eerste miskraam was op 18-11-1996 laat in de avond we waren bij een vriend van ons op visite toen Colette naar het toilet ging en daarna direct weg wilde gaan,o.k. dat is goed zij ik en wij naar huis ± 5 minuten lopen.
Onderweg vertelde Colette dat hoogstwaarschijnlijk haar vliezen waren gebroken en zij veel vocht en bloed was verloren op de toilet bij die vriend.
Thuis gekomen ging Colette naar boven en ik liet onze hond nog even uit vlak bij ons huis.
Opeens hoorde ik Colette roepen en sprintte naar huis, boven gekomen kon ik nog net de vrucht van ons kindje aanpakken, in de onwetendheid pakte ik een stuk toilet papier.
Je weet niet wat je overkomt op zo’n moment want daar sta je dan met een kindje, van 13½ week oud en ± 10 cm met alles erop en eraan, in je hand.
Daarna hebben ons kindje in een Olvarit potje gedaan en de verloskundige gebeld.
De verloskundige, Patricia, heeft toen gekeken naar het kindje en laten zien dat alles erop en eraan zat.
Ja heel vreemd je kon 10 vingertjes en 10 teentjes zien en zelfs het geslacht was al te zien.

Het was een jongetje.
Patricia heeft toen het potje met ons kindje meegenomen om het te laten nakijken in het ziekenhuis.
En daar sta je dan als grote vent, nou echt niet dus want je voelt gelijk heel veel verdriet opkomen en je laat je tranen samen de vrije loop en natuurlijk de vraag waarom, wat is er mis en nog meer van dat soort vragen.
Wij hadden op dat moment 4 gezonde kinderen Stephanie 27-04-1987,Martijn 04-12-1989, Jason 20-04-1993 en Brandon 08-03-1996.
Maar toch al was deze zwangerschap niet echt gepland. het was ontzettend welkom.
Je merk dan dat er in je omgeving veel mensen reageren van joh je hebt toch 4 gezonde kinderen dus met andere woorden maak je niet zo druk.
Nou ik kan je vertellen dat het echt pijn doet en heel veel impact heeft ook op een man c.q.partner.
Maar na een aantal maanden wilde Colette en ik toch weer proberen om zwanger te worden.
Dat gebeurde snel en Colette en ik waren blij met de zwangerschap ,maar na een week of 8 kreeg Colette wat bruine afscheiding en de schrik zat er weer in.
We werden doorgestuurd naar de gynaecoloog die maakte een echo en daarop zag je een goede hartactiviteit ,dat was een opluchting dus probeerde Colette en ik al die tijd positief te blijven ,maar na èèn miskraam blijft er toch die onzekerheid.
En het gevreesde gebeurde weer de vliezen braken maar er was verder geen activiteit ,Colette heeft toen Patricia gebeld en die kwam direct, er was een hartactiviteit maar je schrikt je rot.
Colette was 14½ week zwanger maar het mocht niet leek het wel we zijn naar het ziekenhuis gegaan en er werd een echo gemaakt.
Dan zie je het kindje zonder vruchtwater en met een langzame hartslag liggen en weet je eigenlijk al, dit komt niet meer goed, we werden naar huis gestuurd om af te wachten.
In het begin van de middag kwam Patricia langs en kon toen met de doptone geen hartslag meer waarnemen.
Weer naar het ziekenhuis en weer een echo en dan schik je echt je ziet je kindje liggen zonder hartactiviteit het was overleden en je wereld stort in want ook dit kindje was zo welkom.
Colette mocht blijven en als er de volgende dag(koninginnedag)geen activiteit zout zijn, dan zouden ze gel aanbrengen om het te bevorderen.
Dan ga je naar huis en moet je de kinderen vertellen dat de baby is overleden en dat is echt moeilijk,want ook de kinderen leefde mee.
Het was voor mij een heel geregel om oppas te regelen ,maar dan zie ook dat op dat moment je familie (van Colette) er is als het nodig is.
Colette heeft 2 zussen en die hebben beide een halve dag of langer op onze andere kinderen gepast.
Ik ging op koninginnedag 1997 naar het ziekenhuis ,Colette was uiteraard heel verdrietig en je leeft met haar mee, ook al weet je niet wat je moet zeggen ,je bent er voor haar als zij je nodig heeft en dat is ook belangrijk.
Want tenslotte verlies ook jij je kindje ,maar je wilt je groot houden voor je vrouw ook al doet het jouw ook heel veel pijn.
Zoals gezegd werd er gegeld maar geen resultaat nog een keer gel in brengen maar weer geen activiteit.
Het was inmiddels avond geworden en hebben toen besloten dat ik naar huis zou gaan om de kinderen op bed te gaan leggen.
Thuis gekomen zaten mijn schoonzus en haar vriend met de kinderen televisie te kijken en de kinderen maar vragen waar is mama dan ,en dan moet je vertellen dat mama nog in het ziekenhuis is en dat de baby die in mama’s buik overleden was, nog niet is geboren.
Ik deed mijn jas uit en wilde voetbal kijken want het Nederlandse elftal speelde, de eerste helft hadden Colette en ik samen gekeken in het ziekenhuis.
Op het moment dat ik wilde gaan zitten belde het ziekenhuis met de mededeling dat Colette mij nodig had,dan denk je het gaat gebeuren.
Als een gek in de auto en als een speer naar het ziekenhuis en ik kan je vertellen dat alle snelheid records gebroken werden want binnen 8 minuten stond ik naast haar bed.(wij wonen in Voorschoten tegen Leiden en Colette lag in het ziekenhuis in Leidschendam)
In het ziekenhuis aangekomen bleek Colette het kindje al op haar buik te hebben ,het was ineens heel snel gegaan.
Daar sta je weer met een kindje van 14½ week en ± 15 cm lang, en weer met alles erop en eraan.
Tranen in overvloed en natuurlijk weer die vragen waarom nou weer ,maar op die vragen krijg je over het algemeen geen antwoord.
Colette is toen gelijk gecuretteerd en daarna ben ik naar huis gegaan ,mijn schoonzus en haar vriend zijn toen naar huis gegaan en ik ben naar bed gegaan kapot en gebroken.
De volgende dag met z’n allen naar het ziekenhuis om Colette en mama op te halen.
Naar huis en met z’n allen en met name Colette en ik het verdriet verwerken en toch verder met het leven.
Ook dit kindje is onderzocht zelfs door de embryoloog, maar er waren geen aanwijzingen van een medische afwijking.
Ondanks het grote verdriet wilde Colette en ik toch wel nog een kindje.
Zowaar geschiede het ook en er waren nog 4 gezonde zwangerschappen en 4 gezonde kinderen zijn geboren.
Donovan 04-09-1998 ,Jonathan 17-10-1999 Chimène 31-01-2001 en Shenaya 20-05-2002.
Een heerlijk stel met z’n allen.

Maar het was nog niet klaar Colette werd weer zwanger en dan ben je toch weer gelukkig ook al moet je het huis omtoveren.
Het was november 2002 geluk en ongeloof tegelijk maar na een week of 7 begon Colette weer te vloeien en gelijk weer de schik van nee hè.
Naar het ziekenhuis een echo en alles zag er goed uit ons kindje groeide goed en er was ook een hart activiteit.
Maar Colette was er niet gerust op want ze bleef vloeien en het gevreesde gebeurde op nieuwjaarsdag 2003 ,Colette voelde haar vliezen breken en was ontroostbaar.
Als man kan je dan maar èèn ding doen en dat is er zijn voor je vrouw , je moet sterk zijn want er zijn ook nog kinderen in huis die dit ook heel bewust hebben meegemaakt ,(de oudste 4). Vechtend tegen de tranen de kinderen opvangen en vertellen dat het mis is gegaan en dat mama heel verdrietig is en dat zij ,de kinderen rekening moeten houden met hun moeder.
Dit kindje hebben we met z’n allen in onze tuin begraven, een zeer emotionele gebeurtenis.
In maart 2003 bleek Colette toch weer zwanger maar na ± 8 weken heeft Colette dit kindje ook verloren.
Het was 4 mei , er was weinig van te zien maar wel de placenta ,die hebben we op dezelfde plaats als ons vorige kindje begraven.
Ik ben op Colette gaan inpraten van meisje is het niet goed zo zullen we er maar een punt achter zetten ,maar Colette wilde dolgraag afsluiten met een goede en dus voldragen zwangerschap.
Dan vind ik als man moet je ook daar respect voor hebben ,ook al is het tegen beter weten in, wij als man kunnen op deze momenten niet in het hoofd van je vrouw kijken,want als je ziet dat zij verdriet heeft dan heb je het zelf ook dus beide neuzen èèn kant op en vooruit.
Maar ja het leven moet verder en in augustus 2003 was Colette weer zwanger en vol goede moed zijn we toen een afspraak gaan maken voor een echo, Op de echo was geen leven en geen vruchtje te zien ,het bleek een zogeheten “windei”te zijn, Colette wist zich geen raad en riep maar waarom niet nog èèn keer wat is er mis met mij.
Dan moet je als man weer alle zeilen bijzetten om je vrouw er bovenop te krijgen , we hadden een zeer hechte band die toch elke keer op de proef werd gesteld maar voor mij was het niet meer dan logisch dat je je vrouw steunt in goede en ook slechte tijden.
Nu waren we het erover eens dat we eigenlijk niet meer zwanger wilde worden want we waren emotioneel behoorlijk op de proef gesteld.
Maar in oktober was Colette toch weer zwanger ,Colette stond onder controle van het ziekenhuis en hebben toen een afspraak gemaakt voor een echo en je geloofd het niet maar Colette had weer een “windei” en werd diezelfde dag gecuretteerd nu waren we echt op want hoeveel kan je hebben als gezin.
Na deze laatste zwangerschap hebben we het definitieve besluit genomen om niet meer zwanger te worden ,wat een zeer moeilijke en zware beslissing was.
Maar we waren ervan overtuigd dat we nog een miskraam niet aan konden en we hebben ook nog 8 lieve en gezonde kinderen waarvoor we er moeten zijn.

Dit verhaal is toch langer geworden dan ik verwacht had maar het is ook voor een man een hele moeilijke tijd na een miskraam.
Ik wil besluiten dat als er mannen zijn die dit meemaken , en er geen raad mee weten luister naar je vrouw c.q. partner want wat zij voelen kunnen wij niet voelen maar wel begrip voor hebben en dat hebben zij hard nodig.
Wees die schouder en begrijpende echtgenoot c.q. partner.

Met vriendelijke groet :

Wim Ton vader van 8 gezonde lieve kinderen en 6 lieve sterretjes.