Geplaatst: Vr 18 Mei 2007, 17:07 Onderwerp: Onze droom spat als een zeepbel uiteen
2 weken geleden, op controle bij de gyn. klopte het hartje niet meer. Mijn droom spatte uiteen. Ik was 16 weken zwanger. In de tweede maand had ik een behoorlijke bloeding gehad (2,5 week lang) maar alles ging goed, en na de eerst 12 weken durfde ik blij te zijn, en trots op mijn beginnende buikje, te genieten van mijn zwangerschap. vanwege een eerdere miskraam (op 8 weken) 8 maanden geleden en een prematuuurtje ( moeilijk zwanger worden en geboren op 29 weken ,nu 3.5 jaar en gelukkig een kerngezond ventje) stond ik goed onder controle. natuurlijk weet je dat er iets mis kan gaan maar we hadden het gewoon niet meer verwacht, Ik had buikgriep gehad en daardoor niet gevoeld dat ons kindje niet meer bewoog. We hebben het eerst een paar dagen laten bezinken en dan de maandag naar het ziekenhuis om de bevalling op te wekken dmv pilletjes, Het duurde 18 uur en toen is er een heel klein maar compleet mannetje geboren. daarna toch nog onder narcose voor curretage maar daar had ik al wel rekening mee gehouden.
We hebben ons mannetje (na onderzoek) laten cremeren en hebben de urne thuis een mooi plaatsje geven.
Hoe ik me voel is moeilijk te omschrijven, eerst leeg en boos vol vragen en nu na een week voel ik me eerder teneergeslagen en teleurgesteld. Ik kruip het liefst weg in een hoekje, vrienden familie en zelfs mensen die ik (nog) niet zo goed ken zijn lief voor ons maar er zijn er ook die waarschijnlijk onbedoeld hard reageren. Mijn man begrijpt me gelukkig maar heeft het er ook moelijk mee, hij praat met me of hij laat me juist met rust als ik daar behoefte aan heb, het was ook zijn kind ,zijn droom. Aan de toekomst durf ik nog niet te denken (ben 38 jaar), De droom blijft bestaan Ik ben altijd vol zelfvertrouwen geweest en kon de hele wereld aan, ook na die vroeggeboorte (alles was uiteindelijk toch goed met ons zoontje) en de eerste miskraam heb ik de draad weer opgepakt maar nu ben ik gebroken, Ik weet dat de tijd de diepste wonden heelt . Maar het gemis omwat hij was, en had kunnen zijn zal blijven
Mama van Zoon 17-10-03, ?*30-8-06 en zoontje*08-05-07
Welkom hier!! Ik kan me goed voorstellen dat je gebroken bent. Wat een verhaal zeg. Eerst zo'n vroeggeboorte, toen een miskraam met 8 weken en nu dit! Afschuwlijk dat je dit allemaal moet meemaken. Het lijkt me verschrikkelijk dat je eerst zo bang was en toen weer hoop kreeg en genoot van je zwangerschap. Dan komt de klap nog eens extra hard aan!
Fijn dat je steun krijgt uit je omgeving. Maar ook die "harde opmerkingen" herken ik. Mensen hebben gewoon geen idee wat je meemaakt en hoe het voelt!
En misschien heelt tijd alle wonden, maar bij mij is het nu 4 maanden geleden, maar ik heb nog altijd moeilijke dagen! Vandaag ben ik ongesteld geworden, nou dan is het helemaal mis!!
Ik hoop dat je hier je verhaal kwijt kunt. Hier begrijpt iedereen je!! Dat is gewoon zo prettig!
Jeetje Joke, wat een heftige periode. Wel goed dat je hier van je kunt afschrijven. Het helpt echt heel erg. Ik weet dat je het helemaal alleen, samen met je partner, moet doorstaan, want niemand kan de grote leegte bij je wegnemen en niemand kan helemaal voelen door welke periode je gaat. Maar het is soms wel heel erg "fijn" om te weten dat je niet alleen bent he?
Helaas wacht ik nu op een miskraam sinds een paar weken, maar vorig jaar hebben we ook een kindje moeten missen op de helft van de zwangerschap, ik weet hoe leeg het daarna voelt. Onvoorstelbaar he, hoe zo'n klein mannetje zo compleet kan zijn he? Alles er op en eraan. Echt je kindje. Heb je goed afscheid kunnen nemen van jullie kleintje? Goed dat jullie een urntje hebben en hem thuis hebben, dat geeft ergens rust.
Dat je niet aan de toekomst durft te denken, dat is heel herkenbaar. Niet alleen vanwege 2x dat het misgaat, maar ook ben je bang dat die kans groter is als je wat ouder bent (ben ook wat 'ouder' ahum). Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe, ik hoop dat je het verdriet toe kunt laten, want het moet er toch uit. Hou je haaks, en koester je sterretjes!
wat een heftig verhaal en wat kan ik je gevoel goed voorstellen. Ik heb zelf geen vroeggeboorte gehad maar werk dagelijks met kinderen die prematuur zijn bij ons in het ziekenhuis. Ze zijn zo klein en zo kwetsbaar.
Ik vind het mooi dat jullie, jullie kleine mannetje hebben laten cremeren, het is en blijft een echte zoon van jullie die een waardig afscheid verdiend.
heel veel sterkte de komende tijd en we zullen aan je denken en met je meeleven.
liefs,
miranda _________________ Bezig sinds januari 2006 en mamma van:
vlinders (
Het heeft me goed gedaan om het van me af te schrijven. En het is ook fijn om te weten dat er mensen zijn die je begrijpen.
Volgende week ga ik op controle bij de gyn. en heb ik ook een gesprek met een verpleegkundige die oa begeleiding doet na miskramen e.d.
Hebben jullie ook zo het gevoel dat je eigen lichaam je in de steek laat?
Iedereen die op dit forum komt heeft zijn/haar verhaal en het is goed dat we er op deze manier over kunnen praten omdat de buitenwereld zelfs al na twee weken vindt dat we maar weer gewoon moeten doen (vandaag al weer ervaren)
Het geeft inderdaaad wel een zekere rust dat de urne bij ons thuis is,
We hebben nog een hele kleine zwarte urne besteld. Nu hebben we het standaard model (wit) maar die is veel te groot voor ons kleintje.
Mijn vriendin heeft me deze week verteld dat ze zwanger is, ze vond het heel moeilijk om te vertellen. Ze had me nl gebeld toen ik net thuis kwam van de gyn en we het slechte nieuws hadden gehoord. Ze heeft toen niets verteld, maar kon er nu niet langer mee wachten want ze wilde niet dat ik van andere zou horen (ze had het nl haar ouders verteld op moederdag). Ze heeft zelf een miskraam gehad in Januari en ik ben dus echt wel heel blij voor haar, en hoop alleen maar dat het goed gaat. maar vindt het op dit moment wel moeilijk om naar haar toe te gaan. Het is zo dubbel
hoi Joke
wekom op dit forum...
wat verschrikkelijkwat je hebt door moeten maken,
en ja dan zal je altijd ook net zioen dat een ander ook zwanger wordt, en natuurlijk ben je blij voor de ander, maar doet t bij jezelf nog zoveel pijn, en je hoeft er ook niet meteen heen te gaan, je kan ook een kaartje sturen met een korte uitleg, ze begrijpt het vast wel
sterkte _________________ xxxCarolien
moeder van 4 kinderen en 1 vlindertje....(*31-8-01)
Ik ben vanmiddag toch bij haar langsgeweest, we zien of bellen elkaar normaal gezien een paar maal per week, ze woont een paar huizen verderop en onze zoontjes spelen regelmatig samen dus ja........
Ze begrijpt het wel omdat ze het ook heeft meegemaakt want begin dit jaar was de situatie omgekeerd he toen had zij net een miskraam en nog geen 3 weken later was ik in verwachting. Zolang we beide ons verhaal kwijt kunnen en eerlijk tegenover elkaar zijn moet het wel lukken denk ik. Ze weet ook dat als het me te veel is dat ik dan gewoon weer wegga, maar dat het niet aan haar ligt.
Hoelang na jullie miskraam zijn jullie weer aan het werk gegaan?
Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was was ik thuis en zou pas 5 mnd na de bevalling weer gaan werken ( Woon in Belgie en werk in de gezondheidszorg en dan moet je stoppen met werken en heb je nadien recht op 5 mnd borstvoedingsverlof) En nu moet ik natuurlijk weer gaan werken. Ik zie het nog niet echt zitten denk ik maar zal wel moeten. (wat een luxe he in belgie)
Ik weet ook niet hoe het ergens anders is maar ik ben enorm goed opgevangen in het ziekenhuis.door de verpleging en ook door de gyn. Hij is zelfs snachts voor mij naar het ziekenhuis gekomen terwijl hij geen wachtdienst had. Ze hebben ook foto's gemaakt van ons mannetje en die bewaren ze daar en als ik er behoefte aan heb dan kan ik ze gaan ophalen. Hand en voetafdrukjes zijn helaas niet gelukt.
Ik merk wel dat ik met mijn verhaal van de hak op de tak spring maar het doet me echt deugd dat ik het van me af kan schrijven. Mijn hoofd zit zo vol van allerlei gedachten
Dank je wel voor jullie luisterend oor ehhh....... lezend oog
Liefs Yoke _________________ Mama van Zoontje oct03, *aug06 en *mei07
Yesterday is history
Today is a gift
Tomorrow a mystery
Maak je geen zorgen, je verhaal is toch nog te volgen hoor!!
Lijkt me inderdaad zwaar om nu al geconfronteerd te worden met een zwangerschap. Het is wel fijn dat je vriendin precies begrijpt hoe je je voelt! Want andere snappen toch niet goed hoe iemand zich voet na een miskraam. En het is inderdaad zo dat mensen al snel het idee hebben dat het wel over moet zijn. Maar daar moet je je echt niets van aantrekken. Er staat gewoon geen tijd voor. Dat bepaal je gewoon zelf. Ik ben 3 weken thuis geweest. Daarna ben ik halve dagen gaan werken (ongeveer 3 weken). Omdat ik twee maanden na de miskraam en curretage nog een keer gecurreteerd moest worden, ben ik weer 3 weken ziek geweest. Gelukkig begrijpen ze het wel op mijn werk en doet niemand er moeilijk over.
Maar inderdaad, ik woon 3 km van de Belgische grens. Ik denk als ik ooit nog eens zwanger mag raken, ik ga "emigreren". Dat verlof zou mij ook wel bevallen.
wat een naar verhaal weer zeg. Bij mij was een vriendin ook vlak na mijn miskraam zwanger. Bij haar is het toen helaas ook een miskraam geworden. Ik weet wel dat ik het ook erg moeilijk vond. Ik was blij voor haar, daar ze al een heel medisch circuit achter de rug had en een zwangerschap eigenlijk al had afgeschreven. Nu werd ze heel spontaan zonder ingrepen toch zwanger.
Aan de andere kant had ik ook graag nog zwanger geweest en samen met haar die maanden volgemaakt. Wel fijn dat het ziekenhuis zo heeft meegeleefd zeg! Daar kunnen ze in NL nog wel wat van leren. En ik denk dat ik ook een huisje ga zoeken in Belgie. Zo'n verlofregeling is wel fijn (of geldt dat alleen als je in de gezondheidszorg werkt?)
Je moet voldoende tijd nemen hoor om alles te verwerken, want het is niet niets! Zelf ben ik ook te vroeg aan de slag gegaan en daar heb ik achteraf gezien toch wel wat spijt van.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel
Simone _________________ februari 2008 bevallen van dochter
oktober 2009 bevallen van 2e dochter
24 mei 2011 is ons derde bengeltje een engeltje geworden (40w3d)...
juni 2012 is ons vierde kindje geboren, alive & kicking
------------------------------------------------------
Uit het onderzoek is gebleken dat de navelstreng maar een ader had ipv 2
Heef iemand hier eerder van gehoord?
Maar volgens de gyn hoeft dit niet noodzakelijk de oorzaak te zijn van mijn miskraam
Het komt dus wel vaker voor, ook bij een normale zwangerschap met een gezond kindje als resultaat
Verder waren er geen oorzaken of afwijkingen gevonden.
Eenerzijds wel fijn maar anderzijds blijft het de vraag waarom ?????
De vroeggeboorte van mijn zoontje kwam door een infectie (vaak hebben ze daar ook geen oorzaak voor) voor de vroege miskraam en nu deze latere miskraam is dus geen oorzaak.
Met mij was lichamelijk alles terug in orde, baarmoeder mooi dicht en sinds vandaag ook geen bloeding meer(wel de hele dag buikpijn van de stress denk ik). Dus nu maar wachten tot mijn cyclus ook weer in orde is.
Volgens de gyn. moet ik vanwege mijn leeftijd 38 en mijn voorgeschiedenis bij een eventuele volgende x er rekening mee houden dat het weer mis kan gaan, en dat het risico op aangeboren afwijkingen groter is, maar dat het ook goed kan gaan
Maar tja dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken natuurlijk.
Ik begin er toch al wel weer aan te denken maar weet niet of ik nog durf
Ook wordt er hier geadviseerd 3 maanden te wachten voordat je het weer gaat proberen
Ik begrijp uit jullie verhalen dat dat in Nederland niet zo is.
Ik ben dus wel Nederlandse maar woon al 8 jaar in Belgie
Die verlofregeling is inderdaad alleen in bepaalde risico beroepen, oa gezondheidszorg en onderwijs.
Nadeel wel is dat ik voor ik met verlof ging ik bijna al mijn vakantie dagen heb moeten opmaken en ik dus nu bijna geen vakantiedagen meer heb, Dus hoe ik dat moet oplossen als de opvang voor miijn zoontje in de grote vakantie 2 weken dicht is weet ik nog niet, nog maar niet te denken over de rest van het jaar. Ik zal me daar nog maar niet druk over maken zeker.
Dus Natasja/Simone over de grens gaan werken kan natuurlijk ook, er zijn hier ook veel meer feestdagen en je hebt ook nog recht op ouderschapsverlof van 3 maanden (dit mag je opnemen wanneer je wil, maar wel voor het 6de jaar van je kind. Helaas is het van mij al op
Liefs allemaal en nogmaals dank voor jullie steun.
Yoke
Tijden zijn in GMT + 2 uur Ga naar Pagina 1, 2, 3 ... 37, 38, 39Volgende
Je mag nieuwe onderwerpen plaatsen Je mag reacties plaatsen Je mag je berichten niet bewerken Je mag je berichten niet verwijderen Ja mag niet stemmen in polls
