Geplaatst: Za 05 December 2009, 0:47 Onderwerp: Ervaringen miskraam opwekken na 13 weken?
Hallo allemaal.
Bij mij is vastgesteld dat na 13 weken zwangerschap het hartje gestopt is met kloppen. Tot die tijd had ik helemaal geen problemen, goede echo gehad met 10 weken. Na 1,5 week afwachten is de miskraam nog niet vanzelf gekomen, begin volgende week krijg ik in het ziekenhuis medicatie toegediend om de miskraam te laten komen.
Wie heeft hier ervaring mee? Hoe lang duurde het bv voordat de miskraam op gang kwam? Ik ben al 2 keer eerder bevallen, zal dit schelen? En hoeveel pijn hadden jullie, voelt het als weeen? En hoe zag het kindje eruit, bij mij leeft het dan al 2 weken niet meer.. ben een beetje bang om te kijken al wil ik dit wel graag.
Ik vind het erg moeilijk dat ik niet weet wat me te wachten staat, ik hoop dat iemand haar verhaal wil delen?
Lieve Eliza,
Eerst wil ik je heel veel sterkte toewensen. Het is een nachtmerrie om mee te maken.
Na een goede echo met 10 wkn verwacht je toch dat alles goed blijft gaan!
Ik heb zelf meerdere miskramen meegemaakt waaronder een miskraam na 11,5 wkn zwangerschap. Ik moest in eerste instantie 2 weken afwachten na die echo om te kijken of het vanzelf kwam. Na een paar dagen werd ik gek van het verdriet en idee dat ik met een dood kindje in mijn buik rondliep en toen hebben we besloten voor een curretage. Dat is precies een week nadat we erachter kwamen dat het "gestopt" was gebeurd. In eerste instantie vroeg ik ook naar medicatie maar dat is mij ten strengste afgeraden omdat het kindje al 3 weken niet meer in leven was. Op zo'n moment begint de natuur het al een beetje af te breken en de kans dat het na het inbrengen van de medicatie niet in zijn geheel naar buiten komt (placenta bijv.) en dat je alsnog gecurreteerd moet worden is dan veel groter (dat is wat de artsen mij vertelden). Sorry voor de details.. De curretage is me verder voor 100% procent meegevallen (behalve het emotionele gedeelte dan dat is hoe dan ook vreselijk).Ik had daarna geen pijn en amper bloedverlies. Mocht je dat willen dan krijg je de kans om het kindje na de curretage te zien (ik heb kon het zelf niet) en je mag het evt meenemen om te begraven. Niet leuk natuurlijk om dit zo te lezen maar wel belangrijk om te weten van te voren, want je moet er echt om vragen als je zoiets wilt. Hetzelfde dat je voor de ingreep nog even een echo mag vragen voor je eigen geruststelling (of evt voor het inbrengen van medicatie). Ook dit krijg je niet als je er niet om vraagt..
Ik was de volgende dag na de curretage weer aardig op de been (wat ook wel prettig is met een rondlopende peuter). Na de curretage kon ik het toen pas gaan verwerken.
Ik wil je nogmaals heel veel sterkte toewensen en het helpt echt om hier je verhaal kwijt te kunnen. Een heel verhaal met info die je liever niet wilt weten en waar je al helemaal niet mee bezig wilt zijn nu maar dan weet je een beetje wat je te wachten staat. Ik hoop dat ik je heb kunnen helpen. _________________ Liefs Marrie
Mama van 2 prachtige dochtertjes (2007 en 2010) en 4 kleine vlindertjes
Lieve Marrie,
Bedankt voor je antwoord. Bij mij werd juist een curettage afgeraden omdat het kindje al zo groot is. Maar mij is wel verteld dat er wel een grote kans is (50%) dat ik alsnog gecuretteerd moet worden nadien, omdat dus inderdaad niet alles (placenta bv) naar buiten komt. Dit vind ik o.k., liever niet natuurlijk, maar ben al eens eerder gecuretteerd en dat viel me op zich wel mee, dus dat is dan maar zo. De reden dat ik zelf ook niet gelijk voor een curettage wilde kiezen is dat ik graag het kindje wil zien. Bij mij zou die mogelijkheid er niet zijn... het kindje is al te groot, en kan met een curettage dus ws niet in zijn geheel naar buiten komen. Oh wat een naar idee. Ik heb op de echo's die gemaakt zijn vorige week zo'n compleet kindje gezien, dat ik hier graag afscheid van wil nemen. Maar ben wel bang hoor, hoe het eruit ziet.
Heel erg bedankt voor je antwoord, het is fijn om het er met mensen over te praten die het meegemaakt hebben, ik merk erg dat mensen in onze omgeving niet zo goed weten wat ze moeten zeggen, we hadden nl al aan iedereen verteld toen ik 12 weken zwanger was, omdat alles goed leek te gaan.
Bedankt dus en voor jou ook veel sterkte, dat je dit zo vaak mee moet maken. Voor mij is dit de 2e keer.
Oh en marrie, bedankt juist dat je zo eerlijk bent. Dit wil ik juist wel weten, ik vind het vreselijk om niet te weten wat me te wachten staat, dus ik ben erg blij met je eerlijke antwoord. En een echo ga ik ook om vragen, ook al hebben vorige week 2 verloskundigen en 1 gynaecoloog gezien dat het hartje echt niet klopt. Ik moet morgenavond naar het ziekenhuis, dan krijg ik iets ingebracht om het wat week te maken, ik neem aan dat ze dan wel eerst een echo doen, anders vraag ik daar wel om.
bedankt nogmaals!
Hoi,
Bah nee daar moet je niet te veel over nadenken idd. Ik heb er ook niet bij stil gestaan dat het kindje met 13 weken een heel stuk groter is (ik was 11,5 weken zwanger maar het kindje was maar 8 wkn en 2 dgn) .Maar ook toen zagen we gewoon een kindje. Hoe dan ook het is allemaal verschrikkelijk!!
Je gaat eigenlijk door iets heen waar je alleen mee worstelt he? Jij moet het doormaken, jij hebt het in je en je dierbaren staan eromheen (zo voelde ik dat). Maar als iemand het niet mee heeft gemaakt is het heel erg lastig om je te troosten. Mensen weten niet zo goed wat ze moeten zeggen.
Ik heb het nu 4 keer meegemaakt. Een curretage dus en 3 spontane miskramen. De spontane miskramen waren onder de 7 weken maar hoe dan ook de hele weg naar het zwanger worden hakt er aardig in. _________________ Liefs Marrie
Mama van 2 prachtige dochtertjes (2007 en 2010) en 4 kleine vlindertjes
Ik heb drie weken geleden ook de medicatie (naar eigen wens) gebruikt. Ik was overigens 'pas' 10 weken onderweg op dat moment en het is waarschijnlijk met 6enhalve week al opgehouden met leven, dus het was in die zin een heel stuk kleiner dan bij jou. Bovendien 'verschrompelt' het als het al een heel tijdje niet meer leeft, zoals bij mij het geval was.
In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat de kans van slagen 75% was en dat het wel wat zeerder zou doen dan een zware menstruatie. Ik kreeg 8 tabletten mee. 4 Om mee te starten en 4 extra voor als er na 24 uur nog niks was gebeurd.
Na een half uur na inbrengen had ik al wat licht bloedverlies en een licht zeurderig gevoel. Na een uur hield dat ineens weer op, dus ik was al bang dat het niet ging werken. Maar anderhalf uur later begon het serieus zeer te doen en was er sprake van stevig bloedverlies. Na vier uur was ik alles kwijt. Dat ging dus behoorlijk snel. Ik heb toen echter nog wel 5 dagen flinke pijn gehad en veel (grote) stolsels verloren, waarvan ik 2 dagen echt in bed heb doorgebracht. De aanhoudende grote stolsels en het stevige bloedverlies waren blijkbaar reden genoeg om me nog een keer in het ziekenhuis te willen zien en wederom te onderzoeken, maar gelukkig werd alles 'vooralsnog acceptabel genoeg' geacht om het nog even aan te zien en de uiteindelijke controle-echo af te wachten (en dus nog geen spoedcurettage).
Inmiddels ben ik tweeënhalve week verder en verlies ik nog wel bloed (en soms ook ineens weer niet).
Wat de pijn betreft: daar was ik absoluut niet bang voor (ben vanuit m'n sportachtergrond wel wat gewend), ik heb geen ervaring met eerdere bevallingen, maar ik kan achteraf niet zeggen dat de pijn me is meegevallen. Het deed wel degelijk zeer en ik kan me voorstellen dat het vergelijkbbaar is met een mini-bevalling. Toch ben ik blij dat ik voor deze weg heb gekozen, omdat het mij bewuster maakte van het hele gebeuren en het helpt mij (een beetje) bij de verwerking.
Ik las in een boek tijdens m'n dagen in bed het voor mij toepasselijke zinnetje: "emotioneel lijden wordt enkel verzacht door lichamelijke pijn" en dat heb ik inderdaad zo ervaren op dat moment.
Sterkte!
Selma: bedankt voor het delen van je ervaring. Ik ben op zich ook niet bang voor de pijn, ben twee keer bevallen en dat kon ik ook aan, en dat zal ik dus nu ook wel kunnen. En ik ervaar dat denk ik ook wel zo, dat de pijn je helpt om het te verwerken, het hoort er ook bij. Ik wacht het wel af, er is al gezegd dat er een mogelijkheid tot pijnstilling is, maar dat heb ik bij mijn twee bevallingen ook niet nodig gehad, dus dat zal nu denk ik ook niet nodig zijn. Het klinkt wel heftig, zoals je het omschrijft zoals het bij jou ging! Ik moet in het ziekenhuis blijven, krijg niet zoals bij jou de tabletten mee naar huis, maar dat heeft dus met de zwangerschapsduur en de grootte van het kindje te maken. Voor jou ook sterkte met je verlies, ik hoop dat je het een plek kunt geven!
Marrie: Het is inderdaad niet alleen de miskraam zelf waar je mee te maken hebt, maar het hele zwanger worden op zich. Ik denk dat we vrij snel weer proberen zwanger te worden, de wens voor een derde kindje is gewoon erg groot. Maar eerst moet dit maar eens achter de rug zijn en een plek vinden. Ik zie nl nu al op tegen de eerste 13 weken....
Allereerst wat vreselijk naar dat je kindje niet meer leeft en je nu moet wachten tot het gaat komen...Ik leef erg met je mee!
Ik heb zelf wee-opwekkers gekregen toen ik 19 weken zwanger was. De baby was toen een paar weken overleden. Dus jouw kindje zal ongeveer net zo groot zijn als bij mij het geval was....Ik kreeg 's ochtends pilletjes en voelde de hele dag vrij weinig, af en toe spiersamentrekkingen in mijn onderbuik. Zo rond 21.00 uur begon het wat meer te krampen, maar echt heel goed vol te houden. Het was niet pijnlijk vond ik. Om 23.00 uur kreeg ik nieuwe pilletjes ingebracht en toen kwam het kindje na een half uur. Ook dat was niet pijnlijk. Ik voelde een plop in mijn buik en toen gleed het kindje er gewoon uit. Ik had rond 23.00 uur anderhalve cm ontsluiting. Je hoeft dus ook niet volledige ontsluiting te hebben zoals bij een normale bevalling. De placenta kwam na een half uurtje met een beetje geduw van de genaecoloog. Vaak komt de placenta bij zo'n vroege bevalling niet mee, maar ik had geluk (bij een vreselijk ongeluk natuurlijk).
In het ziekenhuis zeiden ze dat het scheelde dat ik al eerder bevallen was. Dan is de weg toch al vrij gemaakt een keer. Dus dat heb jij ook met al 2 eerdere bevallingen. Ik vond het ook wel een voordeel dat ik al wist wat bevallen was. Dat was in mijn geval echt veel pijnlijker dan dit.
Je hoeft niet bang te zijn hoe het kindje eruit zal zien. Ik was ook bang, maar het viel enorm mee. Je ziet een minikindje met alles erop en eraan (als het goed is). Bij ons zou groot als een mobiele telefoon (15,5 weken oud). Verder is de kleur van het kindje anders als het al een tijdje overleden is, niet lichtroze, maar bruinrood en ook glimmend. We konden het kindje niet optillen, daar was het wat te slappig voor. Maar ik vond het wel fijn om ernaar te kunnen kijken en op die manier afscheid te kunnen nemen. We hebben ook foto's gemaakt. Je kunt trouwens nog niet zien op wie het kindje lijkt. Daar is het ng te klein voor.
Ik hoop dat ik je neit al te erg heb afgeschrikt met mijn verhaal. Wil je volgende week heel veel sterkte en kracht toewensen.
Groetjes Saskia _________________ mama van Lotte (14-11-07) en 1 vlindertje (met bijna 19 weken zwangerschap, 23-09-09)
en net (30-08-10) bevallen van Tijn!
Nog een kleine aanvulling; ik vond het zelf erg prettig om dit in het ziekenhuis mee te maken. Als ik iets engs voelde kon ik meteen op de knop drukken en dan kwamen de verpleegsters al. _________________ mama van Lotte (14-11-07) en 1 vlindertje (met bijna 19 weken zwangerschap, 23-09-09)
en net (30-08-10) bevallen van Tijn!
Tijden zijn in GMT + 2 uur Ga naar Pagina 1, 2, 3 ... 32, 33, 34Volgende
Je mag nieuwe onderwerpen plaatsen Je mag reacties plaatsen Je mag je berichten niet bewerken Je mag je berichten niet verwijderen Ja mag niet stemmen in polls
.jpg)
