teveel? te vaak?

[even anoniem]

Ik voel toch de behoefte een en ander van me af te schrijven. Ik vermoed (helaas) dat er hier meerdere mensen zitten die wat dingen zullen herkennen, gevoelens begrijpen zoals geen ander.
Een wat lang verhaal misschien maar we hebben ook al zoveel meegemaakt de afgelopen jaren. We kunnen niet op de gewone manier zwanger worden maar er bestaat IVF en dit is gebleken dat het ons helpt. Met zwanger worden, niet met blijven.
Een tweede IVF poging bracht ons 2 streepjes op een zwangerschapstest. Het gevoel van een wonder maar het was maar kort gegunt. De miskraam volgde al snel. Een operatie om ons te helpen zwanger te blijven volgde. En dat hielp inderdaad! Daarna volgde een goeie zwangerschap. Het einde van de zwangerschap was niet goed. Een prachtige dochter die helaas niet mee naar huis kon om voor te zorgen want ze is tijdens de bevalling overleden. Een ongelofelijke klap in ons gezicht en het duurde wel even voor we dat voor een deel verwerkt hadden. Helemaal verwerken kan nooit weet ik nu ruim 4 jaren later.
Na verloop van tijd, na gesprekken met maatschappelijk werk konden we een nieuwe poging wagen.......miskraam na miskraam volgde elkaar op. Het ergst is dat ik intussen al niet eens meer weet hoeveel ik er heb gehad. Soms bekruipt me daarover een gevoel van schaamte, want iedereen weet toch wanneer de miskramen waren? Ongeacht hoeveel het er waren? Ik weet het dus echt niet meer, kan me de uitgerekende data ook niet meer herinneren. Misschien is het wel zelfbescherming. Al moet ik zeggen dat ik niet het idee heb dat het me echt helpt wat bescherming betreft. Bina 2 jaren na de geboorte van onze dochter hadden we het ongelofelijke geluk dat er een gezonde zoon is geboren. Intens geluk, een gevoel van ongeloof, telkens denkend; wanneer moeten we hem verliezen? Mogen we hem echt houden? Nu ruim 2 jaren na zijn geboorte went het langzaam en is er een beetje geloof dat hij echt bij ons mag blijven. Een jaar na zijn geboorte waren we alweer de medische molen ingestapt voor een broertje of zusje voor hem. Een klein beetje ook met het gevoel dat het tij wellicht wat gekeerd was na een goeie zwangerschap en bevalling. Helaas bleek ook dat een illusie, meerder miskramen volgden elkaar op. En nu, nu zitten we er weer middenin. Ruim 4 weken na de positieve test. De echo laat een slecht beeld zien en ws is het afstoten al begonnen. Maar wanneer het echt gaat doorzetten kan natuurlijk niemand vertellen. We mogen nog even de tijd nemen om afscheid te nemen, de natuur aan het werk te laten. Tot op heden zijn alle miskramen vanzelf gekomen. Heeft mijn lijf het zelf gedaan zonder ingrepen. Wie weet gebeurd dat wel weer. Mijn hoofd heeft het er ondertussen wel steeds moeilijker mee. Het verdriet toelaten wordt ook moeilijker. We doen het toch ook 'onszelf aan' denk ik te vaak. Zolang we niet proberen hebben we geen kans op een zwangerschap, dus ook geen kans op een miskraam. Mijn geest kronkelt zich steeds meer in rare kronkels, is het tijd om de handdoek in de ring te gooien? Moeten we ons maar bij de 'natuur' neerleggen? Ik weet uit de eerdere ervaringen dat ook dit gevoel erbij hoort en na verloop van tijd verminderd. Dat de wilskracht weer terugkomt om het nogmaals te proberen. Maar ik merk wel dat bij elke miskraam die muur om mijn hart een stukje hoger wordt. En dikker. Nu eindelijk gaan we dan beginnen aan allerlei extra onderzoeken. Chromosomen is ws het probleem niet. Getuige een 2tal zwangerschappen die voldragen zijn. Maar misschien speelt er wel een stollingsprobleem. We zuleln eerst moeten wachten tot deze zwangerschap definitief voorbij is. Mijn lichaam weer hersteld is daarvan voor we met de onderzoeken verder kunnen. En het verstand heeft vast ook gelijk dat een rustpauze ook verstandig is. Toch druist dat tegen alle gevoelens in want er is niets wat we liever wensen dan een goede zwangerschap en een gezond kindje wat wel weer mee naar huis mag! Tot dan gaan we maar proberen om niet aan zwanger worden te denken (oh wat een slechte grap ) en weer wat rust te vinden ook in ons hoofd. Ik heb best een lieve man, die mee wil gaan in mijn gevoelens en wensen, maar ja hij blijft 'man' en zal nooit de gevoelens helemaal kunnen begrijpen die bij een miskraam horen. Dat gevoel van een falend lijf, de angsten die erbij komen; zal er ooit nog een gezond kindje groeien, hoe zal de msikraam gaan? Kan mijn lijf het aan? Hij staat ernaast, staat erbij en kijkt ernaar en kan ook niets doen behalve er zijn.

[Bep]

Wat hebben jullie al veel meegemaakt zeg! Heftig om te lezen.
En wat verdrietig dat je alweer een misraam hebt. Ik weet hoe het voelt om steeds die teleurstelling te moeten verwerken en het verdriet te dragen. Ik vind het ook elke keer zwaarder worden, wat jij ook aangeeft. Maar dan zeg ik maar tegen mezelf dat als we het niet proberen het in elk geval nooit lukt. Maar dat kan idd heel zwaar zijn.
Neem allereerst rustig de tijd om dit verlies weer te verwerken. Denk daarna pas over hoe jullie verder zullen gaan. Je lichaam en je geest hebben even rust nodig.
En al die angsten en vragen: die stel ik mezelf ook zo vaak. Misschien komt er voor jullie wat uit de onderzoeken. Bij ons niet, dus die onzekerheid is er nog steeds.
Ik wil jullie veel sterkte wensen. En schrijf hier lekker van je af. Ook dat lucht op.
Veel liefs,
Bep
_________________
Onze 4 parels: *23-03-2009, *16-11-2009, *14-05-2010, *13-11-2010. En ons grote wonder Jonatan is geboren op 23-09-11!!!
Nu weer zwanger van een wonder met kloppend hartje! Heel spannend!

[Madelief]

Wat een enorm verdriet hebben jullie te verstouwen in je leven.
Ik kan er een heel klein beetje over meepraten. De heftigheid, de intensiteit van het verdriet en de wanhoop....
Maar ook die enorme kracht die je iedere keer weer weet op te diepen, omdat je zo graag wil.
Ik kan me het ongeloof voorstellen dat je je zoon zomaar gezond en wel mee naar huis mocht nemen!

bij mij helpt het heel goed om te schrijven, dat doe ik veel in de diepe dalen van mijn leven. hier op het forum heb ik veel geschreven, maar ook gewoon teksten/blogs en dat soort dingen. het sterkt me. Ik zie dat jij ook veel geschreven hebt in je stuk hier. Blijf dat doen als het je helpt!

sterkte....stom woord, maar wat kan ik zeggen?
_________________
Madelief
-----------------------

7x miskraam (5-11 wkn) 2002 en 2005
zoontje van 5, dochter bijna 4 met downsyndroom, herstelde hartafwijking en een leven vol mogelijkheden!
Elisa* na 17 wkn zw +dochter juni11

[carolien]

hoeveel kan een mens hebben vraag je je af,
wat vreselijk zwaar allemaal voor jullie,
de tel kwijt van de miskramen? meis...het is iets wat er in sluipt denk ik,
het gaat niet om het aantal, het gaat om de angst en verdriet,
die je in die tijd had,
die ben je niet vergeten,
net als je verlangen, die ben je ook niet vergeten....ik vind het erg moedig dat je toch nog probeerde...even op rust...dat is goed,
maarja....je gedachten rusten niet..het is en blijft zwaar.
veel sterkte!
_________________
xxxCarolien
moeder van 4 kinderen en 1 vlindertje....(*31-8-01)

[even anoniem]

Bedankt dames. Het is verbazingwekkend hoeveel een mens kan verdragen hoor. En ik zeg altijd dat zover ik weet echt iedereen een ongekende en onverwachte kracht in zich heeft. De hoop is altijd dat je die kracht niet hoeft te vinden omdat je niet teveel ergs meemaakt. Onmogelijk natuurlijk want hoe ouder je wordt hoe vaker je met verdriet en verlies wordt geconfronteerd. Ik troost me ook altijd met de gedachte dat vlinderkindjes iig nooit pijn en verdriet hebben hoeven voelen. Daarvoor waren ze te jong.
Mijn hoofd krijg ik zeker niet rustig, daarvoor moeten denk ik een aantal processen afgerond zijn. En we moeten dan ook 'klaar' zijn met een bestaande kinderwens. Ofwel omdat het vervuld is of omdat de overgang ons inhaalt. We zullen het wel meemaken. Eerst inderdaad dit geheel maar weer doorkomen. Onderzoeken als het nodig is. En toch blijft dat stomme stemmetje in mijn hoofd knagen. Ik BEN nog zwanger, er leeft nog 1 kindje en dat groeit! Totaal stom wanneer er echt 2 artsen hebben meegekeken met het echo-apparaat natuurlijk. Jarenlange ervaring zullen meer weten dan mijn lijf wat inderdaad nog in zwangerschapsmodus staat omdat er nog een placenta groeit zelfs wanneer er geen kindje meer groeit. Hormonen zijn soms echt BAH!
Nog 2 weken te wachten voor ons, als mijn lijf (of hart of wat het ook is) gelijk heeft zien we dan met die echo een kindje van 9 weken, is het toch fout dan gaan we een ander traject in. Bedankt iig voor jullie steun!

[Popke]

Heb mijn oude inlognaam terug gevonden. Dus voortaan schrijf ik daaronder verder. Jemig wat was dat alweer lang geleden en tussentijds is er zo enorm veel gebeurd.