Missed abortion

[Jana]

Dag iedereen,

7/7/2012 was de uitgerekende datum voor mijn bevalling...nog zeven dagen te gaan dus. Toen ik merkte dat ik zwanger was, en dan uiteindelijk een positieve test (en ook de 4 andere positieve testen) in m'n handen had...was ik door de wolken heen. Mijn partner daarentegen heeft me op dezelfde dag nog de laan uitgestuurd. Gelukkig had/heb ik genoeg mensen in mijn omgeving die me zouden geholpen hebben. Ik was voor de eerste keer zwanger en keer zo hard uit naar de eerste echo, het kloppend hartje... Op 29/11/2011 was het 'D' day...de dag waarop ik naar de gyn mocht gaan. Ik nam de mensen mee die me het meest dierbaar waren/zijn. Ik lag te glunderen toen ik mijn kleintje zag...tot ik de gyn plots een raar gezicht zag trekken. Ze zei 'deze zwangerschap is niet goed aan het gaan...het hartje moet een paar dagen geleden gestopt zijn met kloppen'...Amai, mijn wereld stortte in...kapot was ik. Geen tijd om te rouwen, geen tijd om afscheid te nemen, niets tastbaar. Ik ben ook uit narcose gekomen in tranen...wetende dat wat in mij zat een uurtje geleden, er nu niet meer is... Wat doet een mens dan na zoiets? zich storten in z'n werk..al bij al vond ik dat ik er goed mee om kon gaan...tot nu...nu zak ik terug in een zielig hoopje omdat de uitgerekende datum steeds dichterbij komt...Ik weet niet wat er met me aan de hand is, maar ik blijf automatisch de dagen, weken en maanden tellen...Zal dit gevoel ooit overgaan?! Ik voel me zo alleen in m'n verdriet...niemand begrijpt me, of zo voel ik het toch aan...waarom?!

[Katrien]

Dag Jana

Ik was uitgerekend voor 8 september 2012 en heb het ontdekt op 7 februari.
Ook bij het eerste bezoek aan de gynaecoloog kreeg ik een enorme klap. Eerst waren we aan het bekijken waar het hoofdje was, de eidooier,... toen zij zag dat het kindje maar zo groot was alsof het 7 weken was. Ik herinner me het holle geluid nog van een hartslag dat er niet was.

Nu heb ik het moeilijk iedere keer wanneer ik mijn regels krijg, ik ben er ook veel te veel mee bezig om zwanger te worden (ovulatietesten, temperaturen terwijl ik een regelmatige cyclus heb). Mensen in de omgeving die vragen waarom we nog geen kinderen hebben nu we toch getrouwd zijn,... het pikt dikwijls.

Dat verder tellen doe ik ook inderdaad. Nu heb ik eergisteren vernomen van vrienden dat zij weer zwanger zijn (na 1 maand proberen). Ik gun hen dat echt wel maar dat haalt zware gevoelens naar boven...

Ik denk dat het wel beter zal zijn als we ooit terug zwanger zijn. Misschien dat we nu minder onbezorgd zwanger zullen zijn maar dat het zal verzachten...

Veel sterkte

[waarom ik?]

Tja waar zal ik beginnen? we proberen al 2 jaar zwanger te worden en kwamen in de male molen van de fertiliteitskliniek.
Afgelopen mei zouden we beginnen met IUI, wat al heel wat voeten in de aarde had voor mijn partner ermee instemde. Voordat we zouden beginnen samen op vakantie even ontstressen..
Na ruim 40 dagen nog steeds geen menstruatie, overtuigd van het feit dat hij negatief zou zijn een test gedaan, vol verbazing er naar gekeken.. Hij was duidelijk postief..
Met 6 weken kreeg ik de eerste echo en vol verwondering keken we naar het wurmpje en zagen het hartje pulseren.
Afgelopen week de 2e echo met 9,5 week om zeker te zijn dat de uitgerekende datum correct was, vol verwachting zat ik in de wachtkamer. Ik was alleen gegaan was toch maar om de datum te controleren, dus na een poosje mocht ik naar binnen en begon de echo..
De arts zei dat het niet genoeg gegroeid was... en dat het hartje niet meer klopte..
Lamgeslagen naar huis gereden...
Nu mag ik morgen terug komen voor nog een echo, want stel... Ik geloof niet in sprookjes.. dus dat nu het hartje zal kloppen dat gaat er bij mij niet in
Ik moet gaan beslissen wat ik wil gaan doen, afwachten/pillen of weg laten halen

Ik voel me zo alleen, mijn partner is tijdens alles hele resoluut geweest en stelt zijn mening niet bij. Zegt simpelweg tis onze tijd nog niet..

Voor mij word het de 2e keer weg laten halen, een abortus gehad toen ik in een vreselijke relatie zat waarin de toenmalige partner 2 kindjes had verwekt, bij mij en zijn ex vriendin, waar hij besloot verder mee te gaan..

Is dit het begin van het einde, of komt het door herinneringen en hormonen???

HELP