Het is niet alleen moeilijk voor degene die de miskraam krijgt, maar voor de partner is het ook verre van gemakkelijk.
Hij heeft niet gevoelt wat de vrouw in kwestie gevoelt heeft, terwijl ook hij een kindje is verloren voor zijn gevoel.
Daarom moet je elkaar steunen, en met elkaar je verdriet delen, want jullie hebben allebei verdriet om iets wat jullie kwijt geraakt zijn, iets wat van jullie samen was.

Voor andere mensen om jullie heen is het soms heel moeilijk, omdat ze niet weten hoe ze moeten reageren, ze weten niet wat jullie voelen en hoeveel verdriet er bij jullie is.
Het enige wat ze kunnen doen is er zijn voor jullie, jullie opvangen als jullie het moeilijk hebben en luisteren.
Luisteren is heel erg belangrijk, want in het geval van een miskraam is er weinig raad te geven, het gaat erom dat je, je verhaal kwijt kunt bij wie of waar dan ook.

De opmerkingen “het was toch nog niet echt een kindje” of “je bent nog jong, je kan er nog wel tien krijgen”, kunnen beter achter wegen gelaten worden.

Het zijn voor degene die ze te horen krijgt opmerking waar ze niets mee kunnen, want voor hen was het
al wel een kindje, en of ze er nog wel tien kunnen krijgen, daar houden ze zich op dat moment niet mee bezig, want ze zijn net een kindje verloren.
Dat soort opmerkingen hebben mij op een gegeven moment heel erg boos gemaakt, zodat ik iets had van:”als ze niets beters te zeggen hebben kunnen ze beter hun mond houden”.
Probeer begrip te tonen voor hetgeen iemand voelt wanneer ze een miskraam krijgen of gehad hebben, ook al heb je het zelf nooit mee gemaakt.
Het zal heel moeilijk zijn om je voor te stellen wat er door iemand heen gaat op zo’n moment, maar
probeer op z’n minst begrip te hebben voor het verdriet wat iemand op zo’n moment heeft.