Het is zover, jullie (jij en je partner) hebben besloten dat jullie toch wel heel graag kindertjes willen, een hele grote stap. En dan begint het, het actief bezig zijn met gezinsuitbreiding, een aantal keren gemenstrueerd en dan ben je ineens overtijd, 1 dag, 3 dagen, een week. “Tijd voor een test”. En ja hoor, geweldig je bent zwanger. Je bent al aan het fantaseren over wat het zal zijn: een jongetje of een meisje, lijkt het op papa of op mama, misschien zelfs wel op opa of oma. Je gaat over alles nadenken, de kinderkamer, welke kamer in het huis gaat het worden en hoe gaan jullie het inrichten. Maar het moeilijkste is nog om je mond er nog even over te houden naar de buitenwereld toe. Want stel dat het mis gaat, dan heb je het iedereen al vertelt en moet je al die mensen ook weer gaan vertellen dat het mis gegaan is. Maar bedenk wel dat als niemand weet dat je zwanger was het heel moeilijk is om te vertellen dat je zwanger bent geweest en tegelijkertijd moet vertellen dat het misgegaan is.

En dan gebeurt het, je merkt dat je bloed verliest.

Angst
Het eerste wat er door je heen gaat is: Wat gebeurt er, dit kan niet goed zijn. Je belt je partner of een bekende om je verhaal te doen en/of je belt de huisarts of de verloskundige. Je moet langs komen en word eigenlijk altijd weer doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een echo. Je komt in het ziekenhuis en moet plaats nemen in de wachtkamer van de gynaecoloog waar allemaal zwangere vrouwen zitten. En dat is best een hard gelach want jij hebt geen idee hoe het met jou kindje is. Eenmaal in de spreekkamer van de gynaecoloog krijg je een echo en je angst word bevestigd.
Je kindje leeft niet meer.

Ongeloof
Na uitleg van de gynaecoloog mag je naar huis en over het algemeen moet je nog een keer terugkomen voor een tweede echo, zodat de gynaecoloog zekerheid heeft dat je kindje echt niet meer leeft. Je kunt het niet geloven, het gaat allemaal zo snel, het ene moment ben je dolgelukkig met je zwangerschap en het volgende moment stort je hele wereld in elkaar.

Er zijn twee manieren om de miskraam tot een einde te laten komen, in sommige gevallen zal dat spontaan gebeuren en in andere gevallen word je gecuretteerd.

Leegte
Wanneer de miskraam door gezet is en je baarmoeder weer leeg/schoon is (zoals dat genoemd word) Dan komt het lege gevoel. Eerst groeide er een kindje in je en nu is er niets meer, je bent leeg, leeg in je lichaam. En leeg in je hoofd, want het is niet allemaal zomaar te bevatten wat er gebeurt is, het gaat te snel om het allemaal op een normale manier te kunnen relativeren.

Verdriet en schuldgevoel
Maar als alles eenmaal voorbij is en voor andere mensen het “gewone leven” weer doorgaat, begint het verwerkingsproces pas voor jou. Het verdriet komt naar boven, het verdriet omdat je een kindje verloren bent en je gaat proberen een oorzaak te zoeken. Een fout die niet iedereen, maar wel een heleboel vrouwen maken is het zoeken naar een oorzaak. Want als je weet wat de oorzaak is, is het makkelijker, dan weet je waar je de schuld neer kan leggen. Was het maar zo makkelijk, maar helaas is het dat niet. Er is geen schuldige, en in veel gevallen is er ook geen aanwijsbare oorzaak, de ontwikkeling van het vruchtje is gewoon niet goed gegaan. Dat is heel moeilijk om te accepteren, maar als je dat wel kan is het iets makkelijker om het te verwerken.

Praten
Praat erover, vertel wat je voelt tegen je partner of tegen mensen waar je, je bij op je gemak voelt en die je (proberen te) begrijpen en naar je luisteren. Stop het niet ergens weg omdat sommigen vinden dat je verdriet nu maar eens over moet zijn. Mensen die zo denken zullen het nooit begrijpen omdat ze het zelf niet meegemaakt hebben of omdat zij niet zoveel moeite gehad hebben met hun miskraam.
Kom je er niet uit door met mensen in je omgeving te praten, zoek dan contact met lotgenoten via een stichting of via internet.